|
قبله عاشقان حق
محسن صافى
شكر ايزد، كه حج نصيبم شد *** چشم دل، شاهد حبيبم شد
شد نصيبم، حيات عرفانى *** جلوه?هاى فروغ يزدانى
روزگار وصال يار آمد *** دلِ سرگشته را قرار آمد
دامنم پر ز مشك و عنبر شد *** جسم و جانم ز گل معطّر شد
در مسيرم ملائك استادند *** در درون حرم، رهم دادند
خيل آنان، خوش آمدم گفتند *** جملگى، خير مقدمم گفتند
ديدم الطاف سرمدى را فاش *** سايه لطف ايزدى را فاش
تا كه مُحرم شوم به جامه نور *** شُستم آلوده پيكر مغرور
دور كردم ز خود من و مايى *** جامه دل فريب دنيايى
تا شوم ميهمان به بزم حضور *** بستم احرام را به عزم حضور
طاقتم رفت و بى?قرار شدم *** رهسپار ديار يار شدم
به به از آن زمان روحانى *** لحظه?هاى قشنگ عرفانى
درِ رحمت به روى ما باز است *** وقت تسبيح و ناله و راز است
لرزه افتاد بر تن و جانم *** از چه افتاد من نمى?دانم
گرچه شوق وصال دارم من *** ترس و فكر و خيال دارم من
--[203]--
در درونم كشاكش و غوغا *** من كجا و وصال دوست كجا
بايد از حال خود، دگرگون شد *** از گذرگاه جسم، بيرون شد
آسمانى شويم و افلاكى *** وارهيم از سراچه خاكى
گفتن تلبيه، چه شيرين است *** بانگ توحيديانِ حق?بين است
بايد آواى عشق را سرداد *** بانگ لبّيك را مكرّر داد
اى خداوند مهربان، لبّيك *** آفريننده جهان، لبيك
اى تو بخشنده خطا، لبيك *** صاحب سفره عطا، لبيك
اى سزاوار هر ثنا، لبيك *** واى اگر بشنوم، كه لا لبيك
مكّه شهر پيمبر خاتم *** سرزمين مقدس عالم
خانه كعبه، خانه نور است *** خانه عشق و بيت معمور است
رو به كعبه بايست با تكريم *** در برِ خالقت نما تعظيم
اين بناى عظيم، بيت خداست *** قبله عاشقان حق، اينجاست
آستان مبارك يزدان *** مركز وحدت مسلمانان
دل ز انوار حق مصفّا كن *** خانه ايزدى، تماشا كن
جايگاه فرشتگان، اينجاست *** زادگاه على، ولىّ خدا است
دور كعبه، طواف بايد كرد *** بر گنه، اعتراف بايد كرد
توبه بايد نمود و استغفار *** از خدا خواست، رحمت بسيار
پا نهادم، به حجر اسماعيل *** روى كردم، به سوى ربّ جليل
پشت ديوار ناودان طلا *** دست بردم به خواهش و به دعا
باز كردم دريچه سينه *** گفتم از سوز و راز ديرينه
گشتم آنجا رها ز محنت من *** مست گشتم، زجام رحمت من
خواستم از خداى استمداد *** گاه با زمزمه گهى فرياد
ريختم اشك و ناله?ها كردم *** عاشقانه، خدا خدا كردم
سركشيدم، شراب روحانى *** سير كردم، به شهر سبحانى
كعبه را يك نشانه زيباست *** حجر الاسود است و روح افزاست
خانه را چون طواف بنمودم *** صاحب خانه بود، مقصودم
--[204]--
با دل پاك و همّت والا *** از صفا تا به مروه سعى نما
دل صد رنگ خويش، يك دله كن *** با شكست غرور هروله كن
ياد بنما در اين مكان ز خليل *** يادى از هاجر و ز اسماعيل
يادى از تشنگى و گريه و اشك *** يادى از كربلا و اصغر و مشك
مكّه را چاهى از جنان باشد *** آب زمزم در آن روان باشد
تا رهانى دل پر از غم را *** نوش جان كن، تو آب زمزم را
عرفاتست، وادى ايمن *** نيست جاى كمند اهريمن
بايد آن جا وقوف بنمايى *** سرِ تسليم بر زمين سايى
خلوت عشق كن در اين صحرا *** مى?دهد بوى يوسف زهرا
اى خداوند عالِم و دانا *** دل گمراه ما نما بينا
جان مولا و جان پيغمبر *** از گناهان و جرم ما بگذر
تا كه جانت شود خدايى?تر *** قصد بيوته كن، شب مشعر
شب مشعر رها كن آن و اين *** بر سر خوان ايزدى بنشين
دست بر عجز و التجا بردار *** راز دل را بگو تو با دادار
شور و شوق و صفا سراپا شو *** از براى منا مهيّا شو
شب و روز منى كه ممتاز است *** روح انسان به حال پرواز است
چون كه ديدى، ستون شيطانى *** سرزنش كن، تو نفس حيوانى
جمره رمى كردن آسان است *** هر كه تسليم حق شد، انسان است
پس هماره تو خصم شيطان باش *** بنده حق شو و مسلمان باش
با خدا عاشقان، هم آوا باش *** حكم حق را، ز جان پذيرا باش
پاى مگذار در ره عصيان *** دور شو از تباهى و طغيان
فرد تسليم خالق سبحان *** مى?نهد سر به طاعت يزدان
حج اگر هست، حج ابراهيم *** من و امثال من، چه مى?خواهيم؟
در منا، درس زندگى آموز *** رسم و آداب بندگى آموز
لحظه امتثال فرمان است *** سرنهادن به امر يزدان است
داده فرمان، خداى سبحانى *** تا كه اهدا كنى، تو قربانى
--[205]--
تا رسى در مقام ربّانى *** بر زمين زن، هواى نفسانى
تا كنى ديو نفس در زنجير *** حلق بايد نمود، يا تقصير
سفر حج، همايش دين است *** بازتاب نمايش دين است
مكّه يك سرزمين جاويد است *** وادى نور و عشق و توحيد است
در زمين كويرسان حُجون *** غم دل مى?شود بسى افزون
كن زيارت موحّد صائب *** پدر شير حق، ابوطالب
بر مزار خديجه كبرى *** امّ محبوب حضرت زهرا
بنشين و ادب كن و تعظيم *** از خدايش بگير اجر عظيم
منزل بدر، وادى والاست *** بين راه مدينه و بطحاست
ياد كن از نبىّ و يارانش *** اوّلين غزوه و شهيدانش
اى مسلمان، وفاق بايد داشت *** وحدت و اتفاق، بايد داشت
مكّه يك غار ديدنى دارد *** غار جاويد و ماندنى دارد
آرى اين غارِ نور، غارِ حِراست *** جايگاه نزول وحى خداست
ديده اين غار، نور احمد را *** راز او، با خداى سرمد را
اى خدايى كه دل نوازى تو *** رهگشايى و چاره سازى تو
شكر گويم كه با ترانه عشق *** راه دادى مرا به خانه عشق
سفر عشق گرچه كوته بود *** ليك راه تو را به دل بگشود
اى خدا، هجر كعبه آسان نيست *** درد ما را به جز تو درمان نيست
لحظه?هاى وداع آخر بار *** سخت اشك آور است و دل آزار
بار الها! اگر گنهكارم *** شرمسارم، ز جرم بسيارم
* * *
طبعم اينك كه غنچه?سان بشكفت *** سخنى از مدينه بايد گفت
در مدينه، دلم هوايى شد *** مست صهباى آشنايى شد
شهر خورشيد عشق را ديدم *** جبهه بر خاك مِهر ساييدم
گنبد سبز احمدى زيباست *** دل ربا، غم زُدا و شادى زاست
آستان مقدّس نبوى *** بارگاه شريف مصطفوى
--[206]--
طرب انگيز و دلكش و زيبا *** با صفا هست و نيكو و والا
آن معمّا كه عقده دل?هاست *** قبر پنهان حضرت زهراست
كيست زهرا، عزيز پيغمبر *** همسر دل شكسته حيدر
گلشن هستى?اش ثمر دارد *** چون حسين و حسن پسر دارد
پرورانده به دامنش زينب *** دخترى پاك و شيردل چون اب
فاطمه، دختر رسول خدا *** مادر يازده امام هدى
آن ديارى كه خاكش عنبرساست *** جاى جايش نشانه گل?هاست
سالكانى كه دُرّ مكنونند *** در بقيع مدينه مدفونند
لحظه?اى برفراز عرفان شو *** زائر مضجع امامان شو
حسن اينجا نهاده سر در خاك *** با دل خسته و تن صد چاك
مجتبى، اُسوه شكيبايى *** ماه رخشان برج زيبايى
بر سر قبر حضرت سجّاد *** اشك ريزان، ز كربلا كن ياد
التجا كن به حضرت باقر *** كوه علم است و نطق من قاصر
بوسه بر تربت شقايق زن *** سر به خاك امام صادق زن
بانوانى مزارشان اينجاست *** كه يكايك مقامشان والاست
خفته در خاك، دختران نبى *** نازنينانِ بوستانِ نبى
خواهران، همسران پيغمبر *** تربت اين مكانشان بستر
عمّه?هاى رسول خوبى?ها *** عاتكه با صفيّه در يك جا
مادر بو تراب، بنت اسد *** بانوى با فضيلت و امجد
خفته در اين حديقه پر ياس *** مادرِ سرو كربلا، عباس
مىوزد از بهشت تازه نسيم *** بر سر خاك پاك ابراهيم
نور چشم پيمبر است اين گل *** شافع صبح محشر است اين گل
از دگر قبرهاست، قبر عقيل *** قبر فرزند صادق، اسماعيل
قبر بانو، حليمه اطهر *** دايه مهربان پيغمبر
در زيارتگه اُحد بنگر *** قبر حمزه، عموى پيغمبر
صد تحيّت به يادگار اُحد *** به شهيدان نامدار اُحد
--[207]--
رَبَذه وادى غم افزون است *** بوذر آن جا به خاك مدفونست
با وفا يار حضرت خاتم *** راستگو و مقاوم و محكم
در مدينه وداع پايانى *** با بقيع و رسول يزدانى
تلخ تلخست و آتش افروز است *** دردناك و بلاى جان سوز است
بارگاه محمّدى، نور است *** دل بريدن مگر كه ميسور است؟
مى?شود از بهشت بيرون رفت؟ *** با دو چشمانِ چشمه خون رفت؟
يا ربّ از لطف خود روا گردان *** آرزوى جميع مشتاقان
«محسن صافىِ» سراپا شور *** باز خواهد ز تو جواز حضور
25 مهرماه 1382
منبع : http://www.hadj.ir/fa/default.php?part=manshorat&subject=mighat&subject2=46&id=9
+ نگاشته شده در پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت 14:8
توسط علی چلوی - هادی
|
|