براي دريافت جديد ترين عکسها و فيلمها و همچنين جديد ترين موزيک ها اينجا عضو شويد :

منبع کدهای وبلاگ

Javascripts

رفتن به بالای صفحه

بـه  دور   لاله  قدح  گير و بي‌ريا مي‌باش
به  بـوي‌ گل نفسي  هم‌دم صبا مي‌باش
نگويمـت  همه  ساله    مِي ‌پرسـتي  کن
سه ماه  مِي‌خور و نُه ماه  پارسا مي‌باش
چو پير سالک عشقت  به  مِي  حواله کند
بنوش   و   منتظر   رحـمت  خدا  مي‌ باش

رسول خدا (صلي اللـه عليه و آله و سلم) فرمود: در روزگارتان، از سوي پروردگار،
به سمت شما نسيم‌هايي‌ست. بکوشيد که خود را در معرض آن‌ها قرار دهيد و از آن‌ها روي نگردانيد.

پيش‌نوشت: انشاءاللـه، از روز اول ماه رجب، در حرم حضرت علي‌ّ‌بن موسي الرضا عليه السلام نائب‌الزياره خواهم بود.
پيش‏نوشت2: يک اين الرّجبيون ديگر!
روز جمعه، احتمالا روز اول ماه مبارک رجب خواهد بود. در طول يک‌سال قمَري، سه ماه رجب، شعبان و رمضان از ديگر ماه‌هاي سال متمايز‌ند، و از بين اين سه ماه، شايد بتوان ماه رجب فيض عجيبي دارد. ماه رمضان، ضيافت عمومي خداست، اما در رجب، فقط عده‌اي برگزيده مي‌شوند و در اين مهماني، از دوماه قبل حضور پيدا مي‌کنند.‌
سال گذشته چند شب مانده به ماه رجب، از طريق يکي از دوستان، برگه‌ي دستورات سلوکي‌اي که مرحوم حضرت آيت اللـه سيد علي قاضي طباطبايي براي ماه رجب، به عموم توصيه مي‌کرده‌اند را ـ‌که با اضافات مرحوم علامه طهراني بود‌‌ـ به دست آوردم. حالا که ماه رجب نزديک است، بد نديدم مقداري از اين دستورات را اين‌جا ذکر کنم. لازم است اين را هم بگويم اين اعمال را در حد امکان بايد انجام داد، هر کسي که نمي‌تواند هر روز را روزه بگيرد، مثلاً 5 روز بگيرد؛ خلاصه به حسب استعداد عمل کند. اگر از دستورات استفاده کرديد، دعا کنيد خداوند توفيق انجام اين اعمال را به من هم عطا کند.
1. بر شما باد به اينکه نمازهاي فريضه‏ي خود را با نوافل آن که مجموعاً پنجاه و يک رکعت است(1)، در بهترين اوقاتشان انجام دهيد، و اگر نتوانستيد چهل و چهار رکعت (2) آنرا بجا بياوريد. چنانچه باز هم شواغل دنيا شما را بازداشت، حتماً نافله‌ي ظهر را که به او «صلوة أوّابين» مي گويند، انجام بدهيد.
نماز ظهر را هم در وقت فضيلت انجام دهيد که در قرآن بدان تأکيد شده و مراد از صلوة وُسطي همان نماز ظهر است.
2.  امّا در مورد نافله‌ي شب بخصوص بايد بدانيد که: انجام دادن آن در نظر مؤمنين و سالکان حضرت معبود از واجبات است و هيچ چاره اي جز انجام آن نيست! و تعجّب است از کساني که قصد رسيدن به مرتبه‌اي از مراتب کمال را داشته ولي به قيام شب و انجام نوافل آن بي توجّه هستند! و ما هيچگاه نديده و نشنيده‌ايم که احدي به يک مرحله و مرتبه‌اي از کمال راه يافته باشد مگر بواسطه‏ي برپاداري نماز شب!
3. بر شما باد به قرائت قرآن کريم در نافله هاي شب که انسان را حرکت داده، سير او را سريع مي نمايد و براي او بسيار مفيد است. تغنّي به قرآن، انسان را به خدا نزديک مي کند! بخلاف غناي حرام که آدمي را به لهو مي کشاند. پس تا مي‌توانيد در شبها قرائت قرآن کنيد، چرا که قرائت قرآن شراب مؤمنين است.
4. بر شما باد اينکه به انجام دادن اوراد و اذکاري که هر يک از شما به عنوان دستور در دست داريد، ملتزم و متعهد باشيد! و بر شما باد بر مداومت سجده‌ي يونسيّه و گفتن ذکر يونسيّه‌ي: «لا إلهَ إلا أنتَ سُبحانکَ إني کُنْتُ مِن الظالمين(3)» در سجده، از پانصد تا هزار مرتبه.»
5. بر شما باد به زيارت مشهد اعظم، که مراد همان حرم مطهر اميرالمؤمنين و قبر نوراني آن بزرگوار است؛ و نيز ساير مشاهد مشرفه‌ي اهل البيت عليهم السلام و مساجد معظمه مانند: مسجد الحرام، مسجد النبي، مسجد کوفه، مسجد سهله و بطور کلي هر مسجدي از مساجد؛ زيرا مؤمن در مسجد، همانند ماهي است در آب دريا!
6. و هيچگاه پس از نمازهاي واجب خود، تسبيحات حضرت صديقه صلَوات الله عليها را ترک ننمائيد، زيرا اين تسبيحات، يکي از انواع «ذکر کبير» شمرده شده است.
7. يکي از وظايف مهم و لازم براي سالک الي اللـه، دعا براي فرج (4) حضرت حجّت صلوات اللـه عليه در قنوت نماز «وَتْر» است. بلکه بايد در هر روز و در همه‌ي اوقات و همه‌ي دعاها، براي فرج آن بزرگوار دعا نمود.
8. و يکي ديگر از وظايف لازم و مهم، قرائت زيارت جامعه، معروف به «جامعه‌ي کبيره» در روز جمعه است.
9. لازم است که قرائت قرآن کمتر از يک جزء نباشد.
10. تا مي توانيد به ديدار و زيارت برادران نيکوکار خود بشتابيد، چرا که براستي آنها برادراني هستند واقعي که در تمام مسير، همراه انسانند و با رفاقت خويش، آدمي را از عقبات نفس عبور مي دهند!
11. به زيارت اهل قبور ملتزم باشيد، ولي نه بصورت مداوم و همه روزه (مثلاً در هفته، يک روز انجام بگيرد) و نبايد زيارت قبور در شب واقع گردد.
12. اولين پنج‏شنبه‏ ماه رجب را روزه بگيرد. (به عبارتي آخرين پنج شنبه ماه جمادي‏الثاني را که فرداي آن روز اول ماه رجب باشد را هم شامل مي‏شود.)
13. انجام اعمال اولين شب جمعه‏ي ماه رجب (ليلة الرغائب)
14. اشتداد در مراقبه؛ هرچه مراقبه کنيم، کم است.
15. قلّت کلام و زيادي سکوت. پيرامون مسائل صحيح هم صحبت کردن مناسب نيست، و از تزکيه‌ي انسان کم مي‌کند و انسان در مواقع بيکاري زير لب ذکر لااله‌الّا‌اللـه داشته باشد. کم شدن کلام، باعث مي‌شود حالات پيدا شده براي انسان، در نفس باقي بماند.
16. به حداقل رساندن ارتباط با افرادي که آرام نبوده و اضطراب دارند؛ که اين ضرر دارد. و نفوسي که گناه‌کارند، خواهي نخواهي اثر مي‌گذارند. رفتن به هرجا و ديدن هرکس، صحيح نيست؛ ملائکه در سکون و شياطين در اضطرابند.
17. روزه که بسيار تاکيد شده است و حتي الامکان در صورتي که ضعف بر انسان عارض نشود، از ماه رجب تا مي‌تواند روزه بگيرد.
18. رسيدگي به امور بيماران، زيارت و عيادت مريض، صله‌ي رحم؛ اين‌ها به سلوک انسان سرعت مي‌دهد.
19. برطرف کردن کدورت بين دو نفر، و اصلاح ذات البين، که اين اثر بسيار عجيبي دارد. از بزرگان منقول است که اگر شخصي اصلاح ذات‌البين کند، ممکن است بعضي از درهايي که به روي او بسته شده؛ به واسطه‌ي اين باز شود.
20. زيارت حضرت عليّ بن موسي الرضا عليه السلام که در ماه رجب بسيار مؤکد است.
21. در صورتي که براي روزه عذري داشت، براي رسيدن به ثواب روزه، هر روز اين ذکر را صد مرتبه بگويد:«سُبحانَ الإلهِ الجَليل ، سُبحانَ مَن لا يَنبَغِي التَّسبيح ُ اِلّا لَهُ. سبحان الأَعَزِّ الأَکرَم. سبحان مَن لَبِسَ العِزَّ و هو له اهلٌ».
22. کل ادعيه‌ي ماه رجب در مفاتيح‌الجنان، صحيح السند هستند. اينها نبايد با هم خوانده شوند و دعا را بايد در اوقات مختلف خواند. مثلا يکي را بعد از نماز صبح، يکي قبل از غروب آفتاب، يکي قبل از خواب و...؛ و اين ادعيه اثرات بسيار عالي در روح و نفس انسان دارد.
23. خواندن «اللهم انّي اسئلک بمعاني جميع ما يدعوک به ولاة امرک... .» خواندن اين دعا در هر روز ماه رجب؛ بسيار مؤکد است، و داراي مضامين عجيبي‌ست. بهترين وقت خواندن آن بين نماز ظهر و عصر يا بين الطلوعين است.
24. زيارت مشاهد مشرفه که بسيار مهم است. (مشهد، قم، ري) و اگر در يکي از اين مکان‌ها، يا جايي بود که امام‌زاده‌اي موثق در آنجا قرار داشت،  دعاي شريف «الحمدلله الذي اشهدنا مشهد اولياءه...» را بخواند که بسيار مفيد است.
25. خواندن دعاي «يا من ارجوه لکلّ خير..»؛ بعد از هر نماز.
(يا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَيْرٍ وَآمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْکَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى بِمَسْئَلَتى اِيّاکَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى بِمَسْئَلَتى اِيّاکَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوصٍ ما اَعْطَيْتَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِکَ يا کَريمُ؛ -راوي نقل مي‏کند که حضرت در اينجا دست چپ را به محاسن گرفته و با تضرع، انگشت سبابه دست راست را حرکت مي‏دادند و در ادامه مي‏فرمودند:- يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ يا ذَاالنَّعْماَّءِ وَالْجُودِ يا ذَا الْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّار.)
26. خواندن دعاي امام سجاد عليه السلام:«خاب الوافدون علي غيرک...»؛ که امام هر روز مي‌خواندند.
(خابَ الوافِدُونَ عَلى غَيْرِک وَ خَسِرَ المُتَعَرِّضُونَ اِلاّ لَکَ و ضاعَ المُلِمُّونَ اِلاّ بِکَ و اَجْدَبَ الْمُنْتَجِعُونَ اِلاّ مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَکَ. بابُکَ مَفْتُوحٌ لِلرّاغِبينَ، وَخَيْرُکَ مَبْذُولٌ لِلطّالِبينَ،  و فَضْلُکَ مُباحٌ لِلسّاَّئِلينَ، وَنَيْلُکَ مُتاحٌ لِلآمِلينَ، وَرِزْقُکَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصاکَ، وَحِلْمُکَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ ناواکَ، عادَتُکَ الاِْحْسانُ اِلَى الْمُسيئينَ، وَسَبيلُکَ الاِبْقاءُ عَلَى الْمُعْتَدينَ، اَللّهُمَّ فَاهْدِنى هُدَى الْمُهْتَدينَ، وَارْزُقْنىِ اجْتِهادَ الْمُجْتَهِدينَ وَلاتَجْعَلْنى مِنَ الْغافِلينَ الْمُبْعَدينَ واغْفِرْلى يَوْمَ الدّين)
27. خواندن دعاي امام سجاد عليه السلام:«يا من يملک حوائج السّائلين...».
(يا مَنْ يَمْلِکُ حَواَّئِجَ السّاَّئِلينَ، ويَعْلَمُ ضَميرَ الصّامِتينَ، لِکُلِّ مَسْئَلَةٍ مِنْکَ سَمْعٌ حاضِرٌ وَجَوابٌ عَتيدٌ. اَللّهُمَّ وَ مَواعيدُکَ الصّادِقَةُ، و اَياديکَ الفاضِلَةُ، و رَحْمَتُکَ الواسِعَةُ، فَاَسْئَلُکَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، و اَنْ تَقْضِىَ حَوائِجى لِلدُّنْيا وَالاْخِرَةِ، اِنَّکَ عَلى کُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ)
28. حضور قلب.
29. ذکر مدام، که عدد ندارد. مثل «لااله الّا اللـه» در هر حال.
30. ذکر يونسيه، بدون عدد ـ هرچقدر که مي‌تواند بگويد، البته بطوري که خسته نشود‌ ـ. از عارف صمداني و استاد عظيم، سيدهاشم موسوي حداد نقل شده که: «گنجهايي در ذکر يونسيه نهفته است.»
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1. زيرا نمازهاي واجب هفده رکعت است و هر يک از آنها داراي نوافل مي باشند؛ بدين ترتيب: دو رکعت نافله صبح که وقت آن قبل از نماز صبح است و هشت رکعت نافله ظهر و هشت رکعت نافله عصر که قبل از ظهر و عصر خوانده مي شوند و چهار رکعت نافله مغرب، که وقتش بعد از فريضه مغرب است و يک رکعت ايستاده و يا دو رکعت نشسته که يک رکعت حساب مي شوند و وقتش بعد از نماز عشاء است؛ و مجموع آنها، بيست و سه رکعت مي شوند و يازده رکعت آن هم نافله شب است که جمعاً سي و چهار رکعت مي باشند. بدين ترتيب مجموع نوافل و فرائض، پنجاه و يک رکعت مي شوند.
2. بدينصورت که چهار رکعت از عصر و دو رکعت از مغرب و «وُتَيره» که مجموعاً هفت رکعت مي باشد حذف شود. (اين توضيح از مرحوم علامه طهراني است.)
3. ذيل آيه 87، از سوره الْأنبياء: 21.
4. دعاي فرج در مفاتيح الجنان آمده است و با اين جملات شروع مي شود: «إلهي عَظمَ الْبلاءُ وَ برح الْخفاءُ.....»

منبع : http://kbb.parsiblog.com/Archive78049.htm